ز لیلایی شنیدم یا علی گفت          به مجنونی رسیدم یا علی گفت
مگر این وادی دارالجنون است          که هر کس را که را دیدم یا علی گفت
نسیمی غنچه ای را باز میکرد          به گوش غنچه آندم یا علی گفت
خمیر خاک آدم چون سرشته          چو بر می خاست آدم یا علی گفت
مسیحا هم دم از اعجاز میزد             زبس بیچاره مریم یا علی گفت
مگر خیبر زجایش کنده میشد             یقین آنجا علی هم یا علی گفت
علی را ضربتی کاری نمیشد              گمانم این ملجم یا علی گفت